مقدمه: ورزش های تیمی مانند هاکی نیازمند سطوح بالایی از عملکرد در ویژگی های جسمانی مختلفی مانند قدرت، توان و استقامت هستند. از این رو، تمرینات با اثر تداخل بالقوه ای همراه است. هدف تحقیق حاضر، مقایسه ی تاثیر سه شیوه ی تمرین اینتروال هوازی بر میزان اکسیژن مصرفی، لاکتات خون وعملکرد پسران نوجوان هاکی باز سالنی بود. مواد و روش ها: تعداد 27 نفر از هاکی بازان پسر نوجوان بصورت داوطلبانه و با شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب و بصورت تصادفی در سه گروه قرار گرفتند. در این تحقیق از تست های تعدیل شده هاف برای بررسی عملکرد و تست راکپورت برای سنجش عملکرد هوازی و پلارسنج برای تعیین ضربان قلب و میزان حداکثر اکسشیژن مصرفی استفاده شد. سه شیوه تمرینی مورد استفاده قرار گرفت: 1) تمرین اینتروال دایره ای نوع یک، با وهله های3×3 دقیقه ای و2 دقیقه استراحت، 2) تمرین اینتروال دایره ای نوع دو، با وهله های1×9 دقیقه ای و 15 ثانیه استراحت و 3) تمرین دویدن اینتروال سنتی، با وهله های 3×3 دقیقه ای و 2 دقیقه استراحت. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از آزمون آنالیزواریانس یک طرفه انجام گرفت. نتایج: نتایج نشان داد که میزان V02max فقط در گروه اینتروال دایره ای نوع 1 و دویدن اینتروال سنتی افزایش معنی­دار پیدا کرد و تنها دویدن اینتروال سنتی باعث کاهش معنی­دار میزان لاکتات خون شد. نتیجه ­گیری: سه نوع تمرین باعث افزایش معنی­دار مسافت های طی شده در تست عملکردی هاف[1] گردید. اما، سه نوع تمرین در شاخص های فوق تفاوت معناداری  با هم نداشتند.

مقدمه و هدف: نتایج حاصل از مطالعات، از ارتباط میان هموسیستئین به عنوان یک شاخص التهابی و بیماری های مرتبط با کم تحرکی حکایت دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه میان حداکثر اکسیژن مصرفی (به عنوان مهم ترین شاخص استقامت قلبی–تنفسی) با هموسیستئین خون در مردان غیرفعال بود.مواد و روش ها: مطالعه حاضر به روش نیمه تجربی بود که از میان 240 دانشجوی دانشگاه علم و صنعت ایران که واحد تربیت بدنی (1) را گرفته بودند، تعداد 28 نفر نمونه با میانگین (سن 19.14±1.24 سال، وزن 70.13±11.76 کیلوگرم، قد 175.42±5.86 سانتی متر، درصد چربی 19.11±5.98) به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی و کنترل در پیش آزمون و پس آزمون، در نمونه گیری خون شرکت کردند. تنها گروه تجربی تست فزاینده بروس (Vo2max) را اجراکردند؛ سپس در یک برنامه تمرینی، شامل هشت هفته تمرین هوازی با سه جلسه تکرار در هفته و با شدت 60 تا 75 درصد حداکثر ضربان قلب بیشینه شرکت کردند. گروه کنترل هیچ گونه فعالیت ورزشی نداشتند. در تجزیه وتحلیل آماری، برای طبیعی بودن توزیع داده ها از آزمون کولموگروف- اسمیرونوف و برای تعیین رابطه میان متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون در سطح معناداری 05/0 p≤ از نرم افزاز SPSS نسخه 16 استفاده شد.نتایج: با انجام هشت هفته تمرین هوازی، همبستگی معناداری میان هموسیستئین و Vo2max مشاهده نشد (p³0.05 و R-0.16) و در هموسیستئین گروه تجربی نیز اختلاف معناداری به دست نیامد (p=0.64)؛ ازطرفی، میزان حداکثر اکسیژن مصرفی در گروه تجربی در پس آزمون افزایشی معنادار را به همراه داشت (p=0.0001).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که میان تمرین هوازی منتخب با شاخص Vo2Max و هموسیستئین خون در افراد جوان غیرفعال، رابطه ای معنادار وجودندارد.

زمینه و هدف: ابعاد آنتروپومتری بدن از جمله عوامل تاثیرگذار بر حداکثر اکسیژن مصرفی است. این مطالعه با هدف پیش بینی حداکثر اکسیژن مصرفی بر اساس ابعاد آنتروپومتری دانشجویان فوریت های پزشکی انجام شد.روش بررسی: این مطالعه تحلیلی- مقطعی در بین 56 نفر از دانشجویان فوریت های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی قزوین انجام شد. در ابتدا برای بررسی و اطمینان از سلامت کامل شرکت کنندگان برای ورود به مطالعه، از پرسشنامه سلامت عمومی پرسشنامه آمادگی فعالیت بدنی (PAR-Q) استفاده شد. حداکثر اکسیژن مصرفی با استفاده از تست تردمیل گرکین اندازه گیری شد. ابعاد آنتروپومتریک توسط متر نواری، دستگاه آنتروپومتر و کولیس دیجیتال اندازه گیری شدند. اطلاعات به دست آمده با ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چند متغیره در نرم افزار 19 SPSS آنالیز شد.یافته ها: میانگین سن شرکت کنندگان 21.69 سال به دست آمد. میانگین حداکثر اکسیژن مصرفی و میانگین طول پا در بین دانشجویان فوریت های پزشکی به ترتیب 4.17 لیتر بر دقیقه و 96.35 سانتی متر برآورد گردید. همبستگی معناداری بین حداکثر اکسیژن مصرفی با ابعاد آنتروپومتریک وجود داشت، بعلاوه ابعاد محیط شکم، طول پا و محیط ساق پا، 63.7 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی را پیش بینی کردند.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه حاکی از آن بود که ابعاد آنتروپومتریکی در بین دانشجویان فوریت های پزشکی از عوامل تاثیرگذار بر حداکثر اکسیژن مصرفی است. بنابراین در انتخاب این دانشجویان و همسان کردن توانمندی هر فرد با انرژی مورد نیاز شغل، توجه به ابعاد بدنی داوطلبین امری ضروری به نظر می رسد.

هدف از پژوهش حاضر مقایسه کل اکسیژن مصرفی به هنگام ورزش بیشینه پس از دو نوع گرم کردن شدید و متوسط در بازیکنان بسکتبال زن تهرانی می باشد. در پژوهش حاضر 7 بازیکن بسکتبال زن نخبه با میانگین سنی 21±1.52 سال و میانگین قد 166.8±3.72 سانتی متر و وزن 60.85±5.76 کیلوگرم به صورت هدفمند از بین تیم های بسکتبال دسته یک استان تهران انتخاب شدند. آزمودنی ها در دو جلسه جداگانه دو پروتکل گرم کردن متوسط (با 65 درصد ضربان قلب بیشینه) و گرم کردن شدید (با 85 درصد ضربان قلب بیشینه) را به مدت شش دقیقه پیش از ورزش اجرا کردند. پس از آن ورزش بیشینه را بر اساس پروتکل بالک و ویر تا رسیدن به واماندگی اجرا کردند. شاخص های تنفسی توسط دستگاه تجزیه گازهای تنفسی مدل ZAn600 اندازه گیری شد و ارزیابی ترکیبات بدنی از دستگاه سنجش ترکیبات بدنی Body In مدل Venus 5.5 استفاده شد. بررسی ها نشان داد که گرم کردن شدید موجب کاهش اکسیژن مصرفی کل و کارایی بهتر ورزشکار به هنگام ورزش بیشینه می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.